ยิ้มสู้
ละอายใจ....อย่างที่สุด >_<
หายไปจากระบบไดอารี่นานมาก
พอมีปัญหาทีไรก็กลับมาซบอกไดอิส
บ้านหลังนี้มักพึ่งพายามอ่อนแรงได้เสมอ
มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะแยะ จนสองมือรับไม่ไหว
เหนื่อยมากจนถึงมากที่สุด อ่อนแรงอ่อนใจ
บางครั้งก็นึกๆอยากจะนั่งนิ่ง...นิ่ง
แล้วก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลไปเรื่อยๆ
ให้มันรู้สึกแบ่งเบาภาระในใจลงไปบ้าง
เผื่อจะกลับมายิ้มได้แบบเดิมได้อีกสักนิด
เรื่องไม่คาดฝัน มักเกิดขึ้นเร็วจนรับไม่ทัน
คุณเชื่อมั้ย?
คืนวันที่ 7 มกรา 54 ตอนสามทุ่มครึ่ง
จำได้ว่ายังนั่งหยอกกับพ่อเรื่องท๊อฟฟี่
พ่อบ่นอุบอิบว่าอย่าไปแกล้งท๊อฟฟี่สิ
เราก็หัวเราะไม่ได้สนใจ ยังแกล้งหยอกกลับ
หัวเราะเฮฮากัน.........เหมือนวันปกติ
พอห้าทุ่มได้ยินเสียงโทรศัพท์จากแม่
พ่อเป็นอะไรไม่รู้ขยับไม่ได้ถามอะไรก็ไม่พูด
พอลงมาเห็นพ่อนอนนิ่งตาค้าง ตกใจมือสั่น
พาไปส่ง รพ หมอบอกเส้นเลือดสมองตีบ
ครึ่งขวาขยับไม่ได้รวมถึงสมองส่วนการรับรู้
เสียหายทั้งหมดทำให้..พ่อจะพูดไม่ได้อีกแล้ว
ฟังแล้วเหมือนใจมันเว้งว้างไปหมด สงสารพ่อ
สิบวันแรกคุณหมอบอกให้ทำใจไว้ โอกาสรอด
มีเพียง ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ เพราะทุกอย่างแย่หมด
กินอะไรไม่ลงจะทำยังไงถ้าพ่อเป็นอะไรไป
แล้วใครจะคอยบ่นเราว่าทำไมไม่ให้อาหารปลา
ใครจะคอยบ่นให้เราเลื่อนรถ
ใครจะคอยบ่นให้รดน้ำต้นไม้
ใครจะคอยกินวุ้นมะพร้าวที่เราทำยิ้มให้แล้วชมว่าอร่อยดี
ใครจะคอยกินขนมเค้กที่เราซื้อมาฝากเสมอๆ ถ้าพ่อหายไป
ณ ตอนนั้นบอกตรงๆน้ำตาไหลจนแห้งเหือด
ขอบคุณปาฏิหารย์ที่ช่วยให้พ่อเริ่มอาการดีขึ้น
ถึงจะพูดไม่ได้ถึงจะเดินไม่ได้ ขอแค่มีพ่ออยู่ก็พอ
หวังให้ทุกๆวันของพ่อสดใสขึ้นนะคะ
ยิ้มสู้ไปด้วยกันนะคะ.....นะพ่อนะ
ลูกสาวคนนี้รักพ่อที่สุดในโลกจริงๆ
ปล* เอารูปปัจจุบันมาแปะซะหน่อย
เด๋วจะลืมหน้ากันไปเนอะ
คิดถึงทุกคนเสมอๆนะ
แล้วเราจะกลับมาเจอกันอีกจ้ะ ^^
by อ้อ(ปาป้าเสมิ๊บงัฟ)
แนะนำให้คุณพ่อหลับตา แล้วจินตนาการว่ากลับมาพูดมาเดินได้แบบปกติ จิตใจเราจะซึมซับไปเรื่อยๆ จนร่างกายกลับมาเป็นปกติได้ค่ะ ขอแค่มีกำลังใจ และเชื่อว่าจะกลับมาเหมือนเดิมได้ ^ ^
จำปลาได้ไม๊เนี่ย ไม่ได้มาหานานมากๆๆๆๆ คิดถึงเสมอนะคะพี่สาว :)